پر از حکایت دردیم و صبر عادت ماست
رفیق حضرت مرگیم و این سعادت ماست
بپرس قامت شمشیرم از چه خم شده است ؟
جواب می دهد : این از سر ارادت ماست !
چو تیغ خصم شود مُهر و دشت ، سجاده
نبرد پیش تو زیباترین عبادت ماست
اراده گر بکنی کن ! جهان شود فیکون...
اگر که کشته شویم آن زمان ولادت ماست
فدای یار شدن آرمان عاشق هاست
شکوه عشق همان قصه ی شهادت ماست...
چهارشنبه / ۲۳ ربیع الأول ۱۴۳۱
بازی بَراندازی راه انداخته ای
با چشمان مخملینت
که در من انقلابی کرده اند
و هر روز مرا
به آشـــــــوب می کشند !
شنبه / 21 صفر 1431
در هوای چشم های ابریم
آمدم که با تو درد و دل کنم
آمدم
بساط نامه ای
دست و پا کنم
نام تو که از زبان گذشت
آتش ِ درون سینه ام زبانه ای کشید
بغض ابرها شکست
داد از آسمان بلند شد
از درون سینه دست ِ « آه » آمد و به روی گونه ام
لباس گریه دوخت
کاغذی که روبروی من نشسته بود
سوخت !
نامه ام تمام شد
بی سلام
والسّلام شد !
جمعه / اول محرم الحرام ۱۴۳۱
دست نقاش به رقص آمد و تصویر کشید
طرحی از واقعه بر صفحه ی تقدیر کشید
بوم نقاشیش از گرگ صفت ها پر بود
بین شان مرد یَلی با صفت شیر کشید
مدتی بعد تنی زخمی و بی دست کشید
بعد بالا سر آن نیزه و شمشیر کشید
آن طرف تر تن صد پاره ای نقاشی کرد
بر سر نعش جوانی پدری پیر کشید
بوسه ی سرخ - چه ترسیم شگفت انگیزی ! - :
بوسه ای روی گلو از طرف تیر کشید
خنجری روی گلو...تشنه لبی...گودالی
کاسه ای آب کشید...آب !...ولی دیر کشید
صحنه ی بعد که سرها همه بر نی می رفت
اُسرا را همگی در غُل و زنجیر کشید...
...
صحنه ها آیه ی قرآن شد و نقاش نشست
همه را با قلمی سرخ به تفسیر کشید
قصه ی تابلو را کل جهان فهمیدند
همه ی تابلو را « عشق » به تصویر کشید...
مطالب مرتبط :
به پیشگاه حضرت شمسُ الشّموس :
سر درس تو می آییم چون طفل دبستانی
به ما تکلیف کن از روی زلفت مشق حیرانی
قلم می چرخد و گرم سماعی تازه می گردیم
و من در شعر می رقصم تو دائم شور می خوانی
شبیه آیه ای نازل شدم در سوره ی چشمت
تو از تفسیر حالاتم بخوان شرح پریشانی
محول می شود احوال ما هر روز ، هر ساعت
اگر دستی بچرخانی وگر چشمی بگردانی
مرا « مولای رومی » کن اگر شمسی اگر نوری
مرا در « طوس » زندان کن اگر شاه خراسانی !
مرا سیر الی الله است تا کویَ ت سفر کردن
کجا طی طریق خانه ات را هست پایانی؟...
دریاچه ی چشم من مریوان شده است
خرم تر از این شهر که ویران شده است
خونین شده شهر آبـــــــــــی چشمانم
انگــار که مقتل شهیدان شده است....
» از سلیمانی درگاه تو راندند مرا...
طراحی گل کنار سیلی سخت است
نقاشی آن به رنگ نیلی سخت است
خوب است اگر گلاب گل را گیرند
خوب است ولی خدا وکیلی سخت است...
عمری ست دل خوش کرده ام با « می رسی » هایت
همراه نرگس ها ، کنار اطلسی هایت
این ها اگرچه حرف هایی ظاهراً خوب اند
اما حقیقت رو شده با بررسی هایت
عُشاق کم هستند اما عشق بسیار است...
کم ها چه گُم هستند در بین بسی هایت
هر روز تا شب دُور من دارند می چرخند :
دلواپسی...دلواپسی...دلواپسی هایت
پیداست از آن دورها دارند می آیند :
خضر نبی همراه با عیسی مسیحایت
تیتر خبرها می شوی وقتی که می آیی
اخبار صبح زودها...تا « بیست و سی » هایت !
« تل آویو »
نام چاهی در دوزخ است
و « اولمرت »
نام یک تکه سنگ سیاه
که در قعر آن چاه
مولکول های نجاست بر آن
یادگاری می نویسند !
و نام دیگر نجاست
« صهیونیسم » است
که این روزها
حماسه های « حماس »
دارد آن را زیر خروارها خاک
دفن می کند
تا بوی تعفنش
جهان را به گند نکشد
و « غزه »
نام قصر بزرگی است در بهشت
با سنگ فرش یاقوت سرخ
و ستون هایی سرخ تر از خون
که قصر بر آن استوار است
. . .
بار دیگر ابرهه بازگشته
و ابابیل ها این بار سنگ هایشان را خواهند ریخت
بر سر شیخ یزید های سعودی
و بر روی تاج و تخت پادشاه اردن ها و
بر کله های پوک حسنی نامبارک ها
و روبرویش
« غزه » ایستاده است استوار
- چشم دوخته به دوردست ها -
و من سر گذاشته ام بر شانه اش
و دارم دردهایم را می گریم
و « بیت لاهیا » زیر بغل هایم را گرفته است
و از من می خواهد که به جای این همه هِق هِق
شعر جدیدم را برایش بخوانم
و من مانده ام با چه رویی بگویم
که جز بیانیه
برایش شعر تازه ای ندارم...
شبیه بارش فریادها با ذکر « یا رب » ها
عطش می ریخت بر روی زمین از خشکی لب ها
زمین می سوخت در تب ، عاشقان در تاب بی تابی
تماشایی است طرز سوختن در تاب ها تب ها
چه دشتی بود : غرق داغ ، غرق درد ، غرق خون
تمام دشت وصف گوشه ای از حال زینب ها
جهان با آخ های استخوان ها زیر و رو می شد
چه قاسم ها که افتادند زیر پای مرکب ها
عسل ها مات از شیرینی شهد شهادت ها
که « احلی من عسل » ها عاجزند از شرح مطلب ها
قلم ها سال ها نام تو را دارند می گریند
فدای مُصحف خونین تو خون مُرکّب ها...
عرفه ، شرهانی بودیم . بعد هم فکه . جایتان خالی...
دیدی نبود قسمت ما آسمان ، عزیز ؟
دیدی نشد به او برسد دستمان ، عزیز ؟
قسمت نبود یا که لیاقت نداشتیم
شاید سیاه بود کمی بختمان ، عزیز !
جا مانده ایم ، مانده از آنان که رفته اند :
یک آسمان پرنده و صد کاروان عزیز
آه ای جنوب ِ سرخ ، زبان باز کن بگو
از کوچ سبز چلچله تا بیکران ، عزیز
امشب نوای سینه ام « آهنگرانی» است
امشب به یاد پیر جماران بخوان عزیز !
حالا چه طور می شود این جا دوام یافت
در حال و روز زندگی بعد از آن عزیز
خوشبخت آن که هست در این وضع روزگار
در پیش چشم حضرت صاحب زمان ، عزیز...
به سلطان ارض و سماء ، علی بن موسی الرضا ، علیه آلاف التحیة و الثناء :
نشسته روی نگاهم غبار دُور حرم
میان نورم و دارم به نور می نگرم
که نور ِ نور ، که مافوق کل نور...تویی
که در طریق ِ الی النّور ، دائم السّفرم...
هزار مرتبه اما به ظلمت افتادم
هزار مرتبه اما شکست بال و پرم
هزار مرتبه با اشک ناله سر دادم
که زیر بار گناهان شکسته شد کمرم
هزار مرتبه حتی به پایت افتادم
ولی دریغ ز دست دعای بی اثرم
و من هنوز همانم که قلبش از سنگ است
شبیه سنگم و انگار گنگ و کور و کرم
چه قدر حسرت پرواز می خورم هربار
که در برابرت از صحن قدس می گذرم :
کبوتران قشنگی که روبروی شما
نشسته اند و یا می پرند دُور و برم
به فکر می بردم جای گندم آوردن
بیایم و پر و بال از کبوتران بخرم
. . .
تمام حاجتم این است بال و پر بدهی
شبی کنار تو تا اوج آسمان بپرم...
بغضت شبی کناره ی شط باز می شود
آن وقت سیر خاطره آغاز می شود
کارون سلام می کند و حال چشم هات
مثل هوای شرجی اهواز می شود
آن صحنه را دوباره به خاطر می آوری :
آن حرف ها که بین شما راز می شود
با بوسه ای علاقه ات ابراز می شود
با افتخار بدرقه اش می کنی و او
در پادگان چشم تو سرباز می شود
او می رود و در سفرش بازگشت نیست
او با غرور راهی پرواز می شود
...
حالا غریب بر لب کارون نشسته ای
کم کم صدای گریه ات آواز می شود
کارون دلش گرفته و با سوز دشتی ات
می خوانی و تلاطمش آغاز می شود...
تكرار مكررات است ، براي خالي نبودن عريضه :
برايم از نفست عطر خوب آوردي
كمي دعاي مقلب قلوب آوردي
سري زدي به گذشته – به روزهاي سپيد –
و كرخه كرخه برايم جنوب آوردي
هزار راه دلم رفت تا تو برگشتي...
براي آتش ِ اين خانه ، چوب آوردي ؟!
طلوع آخر اين انتظار را ديدي
و جمعه جمعه برايم غروب آوردي...
من بدون تو کیَم ؟
من بدون تو چگونه زنده ام ؟
من بدون تو ، شبیه آهویی
بدون پا !
در میان جنگلی بزرگ...
یا شبیه یک مجسمه که توی پارک
بچه ها به آن
سنگ می زنند
یا به دوش آن سوار می شوند و
داد می زنند...
من بدون تو شبیه یک مترسکم
میان مزرعه
من بدون تو ؟!
- چه قدر ترسناک می شوم ! –
* * *
تو ، بی نهایتی
من ، صفر ِ صفر
پوچ و هیچ
تو بدون من چه قدر راحتی !
من ، ولی
کنار نام تو
هست می شوم
به ذکر نام تو
مست می شوم
نام تو
ذکر ناب
ساده و صمیمی و قشنگ
مثل آب
آب ، نام کوچک تو است...
آب ها ، سال هاست
با تلفظ ِ ، نام تو
گریه می کنند و خیس می شوند...
* * *
من بگویمت که کیستی ؟
چیستی ؟
کشتی حروف ِ من برای وصف تو
به گِل نشسته است...
تو معلمی
دفتر و کتاب من پر از
مشق ِ نام توست
پر از
حرف های ناب توست
سال هاست
بر در کلاس ایستاده ام
- چشم بر در حیاط مدرسه -
تو را
انتظار می کشم !
* * *
من پُر از توام
تو همیشه با منی
طبق حرف های شعر من
هستی ِ تمام هست ها تویی
این همه ، تویی و من هنوز هم
تو را
ندیده ام !
همانند یک قطره ی آب
که آن را نوشتند در لا به لای سفرنامه ی رود
به زیر درختان یک جنگل سبز
در اندیشه ی وصل دریا
روانـم
و در فکر یک آبی ِ بیکرانم...
برای رسیدن به دریای مواج
در این راه صعب العبور
دعا کن نیفتم به گرداب های غرور
همین « من »
من ِ عاشق ِ بی قرار...
مرا از بلندی بیانداز
ای آبشار !
می گفت : اگر قبل تو مُردم ، ای ماه
بُردند مرا بهشت ، حتی آن گاه
آن جا دم در منتظرت می مانم
گفتم که : چه بامعرفتی ! ایوالله !!
هی بنشین و به بچه ها زنگ بزن
بنشین و به هادی و هُدا زنگ بزن
خسته نشدی به این و آن زنگ زدی ؟!
یک نیمه شبی هم به خدا زنگ بزن !
باران بهار بر درختان باريد
هي تابستان بر همه گرما پاشيد
وقتي كه به روي شاخه ها برف نشست
پاييز در آغوش زمستان خوابيد
پیش ترها
اورانیوم غنی سازی می شد
حالا
چفیه و پلاک و پوتین غنی سازی می کنند !
بگذار کارشناسان انرژی های مافوق هسته ای
و مافوق درک و ادراک
نظر کارشناسی بدهند
که قمقمه های به جا مانده از جنگ
بمب هایی هستند
که می توانند
خون های مظلوم را
قربانی مصلحت کنند !
مصلحت های دروغی
دروغ های مصلحتی...
وغنی سازی می شود این مصلحت ها
و بمب هسته ای می شود این مصلحت ها
و بر سر مردم داغ دیده می ریزد
و بر سر چفیه ها ، بر سر پوکه های خمپاره
و بر سر عکس های زنده می ریزد
می ریزد و درد می شود و درد
و دردها کوه می شوند
و کوه های درد
پشت همه را خم می کند
و پشت علی را
و پشت امام زمان را...
پیش تر ها
اورانیوم غنی سازی می شد
با سانتریفیوژها
و حالا
هزار سانتریفیوژ ِ عاشق
در حسینیه ها و هیئت ها
شور می گیرند و
می چرخند و
حروله می کنند
و به « کیک زرد » نیاز ندارند !
و غنی سازی می کنند مجالس را
و غنی سازی می کنند شهر را
و غنی سازی می کنند انقلاب را
و غنی سازی می شود رسوائی بعضی ها
با خون غنی سازی شده ی شهدا !
برای شهدای شیراز :
(( 1 ))
امشب بیست و چارُم ِ فروردین است
امشب مجلس عجیب عطر آگین است
ساعت نه و ده دقیقه خون راه افتاد...
بنویس که سرنوشت عاشق این است !
(( 2 ))
می خواستم این حادثه را بنویسم
پشت سر هم کتاب ها بنویسم
دیدم که تنت ورق ورق بود آنجا
باید که تو را جدا جدا بنویسم
(( 3 ))
آمد به قفس های زمین سر زد و رفت
آمد به تنش مُهر کبوتر زد و رفت
یک بالش را به رسم ایثار گذاشت
با بال شکسته ی خودش پر زد و رفت...
. . .
- نمایشگاه کتاب تهران را یادتان نرود . ولو برای یک روز ، حتماً بروید . به روز شوید .
- این سایت را هم ببینید .
- کماکان منتظر آثاریم. نمی خواهد حتماً نویسنده باشی . هر چیزی می توانی بنویس . هر جوری...
سلام . اين شعر را در وبلاگ قبليم نوشته ام . اما اين طوري كه حالا نوشته ام نه !
:
ديده بگشا كه در اين ميكده غم آمده است
وقت نازل شدنش قافيه كم آمده است
وببين جام – كه رخسار مي اش زرد نمود –
و علمدار – كه بي دست و علم آمده است –
قلم آمد بنويسد غم ساقيّ و نشد
دست عباس به ياراي قلم آمده است
و قلم از تب دستان من افتاد و شكست
اين بلايي ست كه صد بار سرم آمده است
و قلم سر به زمين مي زد و حاجت مي خواست
دستي انگار كه از سمت حرم آمده است...
